Bülent ile en büyük çatışma noktamız bizim ufaklıkların sokakta yalnız başlarına oynamaları konusunda. O çocukların sokakta hayatı öğrenerek büyümelerinden yana. Ben ise belli bir süre daha kontrolüm dahilinde vakit geçirmelerinden yanayım. Bu konu bizim evde her haftasonu temcit pilavı gibi ısıtılıp ısıtılıp ortaya konur. Yalnız başlarına çıksınlar çıkmasınlar didişmesi en son benim bu cumartesi günü "hadi bakalım bahçede ben olmadan oynayabilirsiniz" lafımla son buldu. Tabi balkondan onları izleyeceğimi ve kesinlikle bahçe dışına çıkmamaları gerektiğini de ekledim.
Bizimkiler büyük bir heyecan ile oynadılar oynadılar yarım saatin ardından da apartmana girip asansörü çağırıp kendi başlarına eve gelip kapıyı çaldılar. Sonrasında ise dünyanın en büyük macerasını yaşamışlar edasıyla tüm bunları anneanne, dede komşu ve babaya ballandıra ballandıra anlattılar.
Bir baktım ki tosbağaların havasından geçilmiyor. Sanki bir saat içinde iki yaş birden büyümüşler:) Aman bir sevindim bir sevindim, dedim tamam, bizimkiler böyle böyle kazanacaklar özgüvenlerini derken akşam oldu.. Yemek zamanı. Tabi Deniz sofraya oturmamak için direnişe geçti. Ufacık bir hırlaşma sonunda;
- Bıktım artık, siz uyuyunca otobüse binip İstanbul'a gidicem ben. Zaten asansöre de binebiliyorum. Bir daha asla göremeyeceksiniz beni!
- Deniz'cim gitmek için uyumamızı beklemene gerek yok. Bak kapı burada. Ama İstanbul'a gidersen neler yaşayacağını biliyor musun?
-Bilmiyorum.
-Bak böyle bir odan olmayacak, seni sevenler yanında olmayacak, belki de sokaklarda yatacaksın, çöplerden de yemek yersin artık.
-Ben düşünücem bu konuda.
-Bence de düşünmelisin.
Üç ya da dört dakika sonra yanıma geldi.
-Ben galiba babayı bekliycem. Onunla gidicem İstanbul'a.
-Hmmm.. Bak bu daha iyi bir fikir bence.
-Bence de.
Tabi bu konuşmalar sırasında 1 metrelik boyu ve kara kara gözleri ile bana kafa tutması az ürkütmedi değil. Demek tek engel asansörmüş bizim zibidiler için:) Artık asansöre de biniyorlar ya onları kimse tutamaz! Her ne kadar vazgeçmiş gibi görünse de gitme fikrinden, ben gece kapının üst kilidini de kilitledim. Ne olur ne olmaz diye:)
Bu hafta da devam edecek sokağa salma operasyonlarım ama özgüvenin fazlası ile nasıl başa çıkarım onu bilemiyorum:))
Kendimi iyi hissetmediğim bir zaman diliminde (geçen haftalara denk gelir:) canım Bengi'm bu tatlı çizimi yaparak günüme inanılmaz bir güzellik katmıştı:) Ona buradan koskocaman sevgilerimi yolluyorummmm:)) İyi ki varsın Bembimmm:))
Bülo'cum, blogumu sevmen için ne yapabilirim bana söyler misin? Hani arada bir merak etsen şu Pino'n ne yazıyor ne çiziyor diye:) 
Bizim tosbağalar 2 hafta önce dergimiz için hazırladığımız etkinlikte modellik yaptılar. Canım Bengi'min sevgili eşi Yusuf abileri onlarla o kadar güzel çalıştı ki, bizim minik artistlerin tüm kaprislerine göz yumdu, yoruldukları zaman hemen dinlendirdi, sonrasında ise bu güzel fotoğraflar ortaya çıktı:)
Mutfakta beni deli eden sarımsak presimle ilgili yazımı okumak isterseniz eğer küçük bir tık:) Kucak dolusu sevgiler!
Sevgili arkadaşım Yonca Tokbaş'ın bugün Hürriyet'in internet sitesinde yayınlanan yazısı güne çok duygusal bir şekilde başlamama neden oldu. 
"Alçak Bir İnsanım!" yazımı okumak için Hamarat Diva'ya bir tık. Herkese güzel bir Salı günü dilerim :)
Sürekli blogda yazıyorum Tuğba ile şunu yaptık, bunu yaptık, yok kavga ettik yok barıştık diye. Peki kim bu Tuğba diye sorarsanız bizim dergilerimizin bilim yazarlarından biridir derim size. Yaklaşık 2,5 yıldır o yazıyor ben çiziyorum. Birlikte çalışıyoruz yani. Ama birlikteliğimiz sadece mesai saatleri ile sınırlı değil. 
Günlerdir bu şarkıyı dinliyorum çalışırken. Bakalım siz de sevecek misiniz? Bir de bilgisayarıma Fatima Spar albümünü yükleyen canım Bembi'me kocaman bir teşekkür:)
Sevgili arkadaşım Enhar'ın hobi içerikli web sitesi Hamarat Diva 'da Salı günleri için "Bigudi" isimli bir köşe hazırladım:) Gece kuşu misali, ev ahalisi uyuduktan sonra yazdıklarım ve çizdiklerim yayınlanacak bu köşede. Ve bunun yanısıra benim gibi incik, boncuk, kumaş, ve binbir türlü malzeme hastası olan bir insan için müthiş bir kaynak olacak Hamarat Diva. Sizi de beklerimmmm:) Sevgilerrr:)
1989 yılının bahar aylarında, öğretmenler odasında, okul gazetemizin ilk sayısı için çizmiştim yukarıdaki karikatürleri.. O kadar heyecanlanmıştım ki basılıp elime aldığımda. Zor çevirmiştim titreyen ellerimle ikinci sayfayı. Tabi ki bilemezdim o yıllarda gelecekte yapacağım işi, seçeceğim mesleği.. Ben zaten bu işi yapmak için doğmuşum da yanlışlıkla araya 5 yıllık bir istatistik macerası sokmuşum:)) Ne yapalım.. Buna da ülkemizdeki eğitim sisteminin cilvesi diyor mutlu mesut kaldığımız yerden devam ediyoruz :D
Bülent ile en büyük çatışma noktamız bizim ufaklıkların sokakta yalnız başlarına oynamaları konusunda. O çocukların sokakta hayatı öğrenerek büyümelerinden yana. Ben ise belli bir süre daha kontrolüm dahilinde vakit geçirmelerinden yanayım. Bu konu bizim evde her haftasonu temcit pilavı gibi ısıtılıp ısıtılıp ortaya konur. Yalnız başlarına çıksınlar çıkmasınlar didişmesi en son benim bu cumartesi günü "hadi bakalım bahçede ben olmadan oynayabilirsiniz" lafımla son buldu. Tabi balkondan onları izleyeceğimi ve kesinlikle bahçe dışına çıkmamaları gerektiğini de ekledim. 
